Historia od kuchni. Jego wysokość Pączek
Pączki znane były już w starożytnym Rzymie jako tradycyjna potrawa podawana w czasie przesilenia zimowo- wiosennego. Wyrabiano je z ciasta chlebowego i nadziewano boczkiem lub słoniną.
W podobnej formie pączki serwowano na staropolskim stole, głównie w zapusty. Tłuste i chrupiące ciasto, często polane omastą, stanowiło idealną zagryzkę do karnawałowej gorzałki.
Słodkie pączki zaczęły być znane w XVI w. Nadziewano je orzechami lub migdałami i na wzór tureckich lokma tatlisi (drożdżowe kule po usmażeniu polewane syropem), oblewano miodem. Niestety mimo słodkiego nadzienia, twarde, chlebowe ciasto nie zachęcało do poczęstunku. Dopiero w XVIII wieku receptura pączków została ulepszona. Dodano drożdże, dzięki którym ciasto stało się pulchne i sprężyste. W tym czasie pączkowi nadano także okrągły kształt.
Jedna z legend głosi, że stało się to dzięki wiedeńskiej cukierniczce, Cecylii Krapf. Kobieta w trakcie kłótni rzuciła w męża ciastem. Mężczyzna uchylił się od pocisku, który wpadł do garnka z rozgrzanym tłuszczem. Doskonale wyrobione ciasto sprawia, że pączek po ściśnięciu wraca do pierwotnej postaci.
Niestety po zjedzeniu jednego pączka, trzeba spalić około 400 kalorii, aby samemu nie przeobrazić się w pączka. Zasada ta nie obowiązuje w Tłusty Czwartek. Stare porzekadło mówi, że kto w Tłusty Czwartek nie zje pączka, ten będzie miał pecha przez cały rok.
