Czym był cech? Co od niego zależało? Dlaczego poszczególne branże, jak: kowale, bednarze, rzeźnicy, browarnicy, piekarze, sukiennicy, mieli swoje cechy? I czy coś się zachowało z bogatej historii cechów rzemieślniczych w Raciborzu? Na te i inne pytania będzie można sobie odpowiedzieć przy okazji kolejnego Czwartku z Zabytkami w Muzeum w Raciborzu już 30.04.
We wczesnym średniowieczu, gdy na ziemiach Europy Środkowej zaczęły powstawać miasta, migracja ludności różnych stanów społecznych i zawodów oraz ówczesne czynniki ekonomiczno-polityczne sprawiły, że w miastach narodziły się organizacje cechów rzemieślniczych.
W Raciborzu tradycje cechowe sięgają XIII wieku, czyli właśnie okresu kiedy powstało miasto. Przez wieki system cechowy rozwijał się, pomimo iż ograniczał wolną konkurencję, m.in. poprzez ograniczanie liczby mistrzów.
Cechy rzemieślnicze przyczyniły się do powstania wspaniałych zabytków architektury, ozdobnych niezwykłymi malowidłami i rzeźbami, ale też dbały o wyżywienie, ubiory i wszelkie potrzeby zwykłe i luksusowe mieszczan i arystokratów.
System cechowy miał się dobrze i spełniał swoją rolę społeczno-gospodarczą aż do początku XIX wieku, kiedy to upadł na skutek reform pruskich. Hohenzollernowie, panujący w tamtych czasach, wprowadzili potem pełną swobodę działalności, co spowodowało rozkwit gospodarczy Raciborza i całej monarchii.
Dziś podobnie – przedsiębiorcy mają swobodę działalności i nie muszą się zrzeszać w cechach, wielu jednak pozostaje w cechach i izbach gospodarczych, które przetrwały już jako nowoczesne korporacje i odgrywają ważną rolę w procesie kształcenia zawodowego i wspomagania swoich członków.
